Ин мисли ҳамон буд, ки дар роҳу пайроҳи кӯҳӣ дар суроғи чукриву торон раҳат аз миёни сабзазоре мегузарад ва дар накҳати пудинаву кокутиву ҷамилак маст мешавӣ…
Ин мисли ҳамон буд, ки чашмаи софе яке раҳи худро дигар карду аз баландӣ ба рӯйи сабзаҳои дар ҳасрати борон сӯхтаи таҳдашт сарозер гашт…
Ин мисли ҳамон буд, ки мо як хазинаи китобҳои гумшудаи тамоми бузургсолону авлоди гузаштаи худро, бо саҳфа-саҳфа хотирот, панд ва андарз барои чанд соат ёфтем…
Ин мисли ҳамон буд, ки ӯ ба гирди рӯймоли сафеди сараш аз бодҳои гирдгардони Файзобод як нафаси тоза, як ҳисса ҳавои покиза овард…
Ин мисли ҳамон буд, ки ӯ рӯҳи поку хотираву чеҳраву гапҳои ширини модарамро ҳам, мисли он ки мағзу қанду шириниро дар остини куртаҳои гули майдааш, якҷо ба хонаи нави шаҳрии мо овард…
Читать далееFiled under: Майдони бахс ва андешарони | Tagged: Остин, Файзобод, бибиҷон, меҳмонӣ, момаи Иззатмоҳ, оча, хонаи нав, шамол | Leave a comment »
