Як пора аз «Пресс Клуб» №100

Бахшида ба 90 солагии Радиои «Тоҷикистон» (Нимшухиву нимҷиддӣ)

Буд набуд радиё буд,

Даргоҳи бе риё буд,

Ҷойи нуру зиё буд,

Гар намебуд радио,

Ма чум дар куҷо будум…

 

Роҳравошай қолинпуш,

Дили ҳама дар хуруш,

Кай созамат фаромуш?

Гар намебуд радио,

Ма чум дар куҷо будум…

Читать далее →

Тазод (4)

«Зукоми одди хам на камтар аз каронавирус хавф дорад. Бояд онхоеро, ки хангомаву вохимаро ба миён меоранд, чазо дод. Хангома насозед ва хама чиро нахаред. Бояд ором кору зиндаги кард». Профессор Рошаль аз ФР.

         Ва инак хамон мардумеро, ки як вакт бо кадом овозаи дуруги заминларза ба берун кашидаву то субх дар кучаву даруни мошинхо нигох дошта буданд, боз бо як хангомаи дигари беасос, ки мушаххас аст, ки аз пештар омодакардашудаву хуб тахияшуда аст, фиреб доданд. Мардум халта-халта орду даххо литр равган мехаранд. Вале маро чизи дигаре хайрон мекунад ва дурусттараш чанд саволи бечавоби дигар азият медихад:
— Мардум, ки ба Шумо гуфт, ки карона-вирус ба онхое, ки дар хона 10 халта орду 100 литр равган дорад, кордор намешудасту намечаспидааст? Ягон кас кафолат дод инро?

Читать далее →

Тазод (2)

Мушоҳида мешавад, ки бо бештар шудани даромад аз реклама ва як каме васеътар шудани майдони муаррифиву таблиғ гуруҳу ширкату коргоҳҳои рекламсози зиёде  пайдо шуд ва аз пушти онҳо  овозу матну идеяҳои мухталифи наву куҳна ва ҳатто копишудаву дуздидашудае  ба миён омаданд. Қабули мардум ва истеъмолкунандагон ҳам фарқкунанда аст. Ин вобаста ба он аст, ки истеъмолкунанда чӣ қадар дарку завқу фаҳмиш ва савод дорад. Ҳолатҳое ҳам ҳаст, ки мардум аз мутобиқат накардани матну овозу навор, вайрон будани вазни сухан, мантиқан нодуруст будани ибораву калимаву ҳатто талаффузи онҳо шикоят мекунанд. Дилбазан будани баъзе рекламаҳо бошад, ин мавзуъи дигар аст. Ва ҳам маълум аст, ки аксарият (ва ҳатто баъзе масъулон ҳам!) ин гуна мушкилу нофаҳмиҳо, ғалату иштибоҳ, хатои имлоиву мантиқиро дар рекламаҳо, наворҳо ва овезаҳо тамоман намефаҳманд… Читать далее →

Пешниҳод (11)

Ин ки санҷишу тафтишҳо дар субъектҳои хоҷагидори кишвари мо як мавзуъи дарднок аст, гапи нав нест. Аз онҳо на фақат соҳибкорону масъулоне метарсанд, ки кадом қоида ва тартибро вайрон кардаанд, балки ҳатто ҳамонҳое ҳам ҳарос доранд, ки кору фаъолияташон комилан дурусту қонунӣ аст ва агар кадом камбудие ҳам доранд, ҷузъӣ ва камарзиш аст. Ин ҳам гапи куҳна аст. Ҳоло андешаи он, ки “санҷишгарон ҳатман камбудӣ меёбанд…”,  масъулини ниҳоду коргоҳу ширкатҳоро ҳатто пештар аз оғози он санҷиш маҷбур мекунад ба қавли момаи Иззатмоҳ, ки “асошона ба рӯшноӣ бзананд…”

Мушоҳида мешавад, ки ҳоло ҳамон нозироте, ки санҷишашон на барои ҷаримаву бастани кадом ниҳод, балки  бояд фақат барои ошкору мушаххас ва бартараф кардани камбудӣ бошад, як навъ талош ҳам мекунанд, ки дар коргоҳу ширкатҳо онҳоро ба қавле “дигар хел” қабул кунанд ва ё аз онҳо тарсанд. Ба ҳар сурат ба назари ман ҳамин гуна метобад. Ин дар ҳолест, ки дар моддаи 3-и Қонуни Ҷумҳурии Тоҷикистон “Дар бораи санҷиши фаъолияти субъектҳои хоҷагидор”  омадааст: Читать далее →

Дар ҳошияи Рӯзи ҷавонони Тоҷикистон

Дар сӯги Бозор Собир (16)

Дар сӯги Бозор Собир (10)

Дар сӯги Бозор Собир (8)

Дар сӯги Бозор Собир (7)

Дар сӯги Бозор Собир (5)

Дар сӯги Бозор Собир (3)

Нашри 11-уми FURUG

“Душанбе – Франкфурт – Варшава – Душанбе” (3)

Рӯзи мо аз субҳона оғоз шуд. Ҳарчанд “Atos” меҳмонхонаи якситорадор аст, вале субҳона мизи шведии хеле хуб дорад.

Гурӯҳи мо, ки аз се намояндаи Тоҷикистон, се нафар аз Қирғизистон ва як нафарӣ аз Ӯзбакистону Қазоқистон иборат аст, сӯи парлумон – сейми Полша роҳ гирифт. Парлумон инҷо низ аз ду палата иборат аст.

Атрофи бинои сейм, фаромадгоҳ ва роҳраву толорҳои он имрӯз пури мактабиёну донишҷӯён буд. Маълум мешавад, ки рӯзҳои душанбе, ки ягон ҷаласа баргузор намешавад, мақомоти  гуногун метавонад ба он ҷо хаттӣ муроҷиат карда, иҷозати вуруд ва ошноиро ба онҷо ба даст биёрад.  Читать далее →

“Душанбе – Франкфурт – Варшава – Душанбе” (2)

Ин субҳ барвақт аз хоб бедор шудам. Соат чанд аст, намедонам. На телефонамро ҳамроҳам овардаам, на ноутбукро. Дишаб аз мағозае, ки дар наздикии меҳмонхонаи мо аст, сим-корт харидам ва бо зану фарзандонам чанд дақиқа сӯҳбат ҳам карда будам. Оромии шабам ҳам аз ҳамин буд. Ду рӯз пеш онҳо вақти гуселам ҳарду баробар гириста буданд.

Ба духтарон занг задам. Онҳо нав аз хоб хеста буданд. Баъди чанд дақиқа якҷоя ба ошхона рафтем. Тамоми меҳмонхонаҳои дунё барои меҳмононаш хӯроки субҳро аз ҳисоби ҳамон маблағи арзиши ҳуҷра ташкил мекунад. Читать далее →

Это ваш новый сайт? Войдите в систему, чтобы активировать функции администратора и закрыть это сообщение
Войти