Дигар пушти он нагард, ки аз пушти ту чӣ захмҳое ба пушт доштаму чӣ ҳарфҳое ногуфта монд пушти панҷараи лабҳои қуфлдор. Пушти хандаҳое, ки чанд сония баъди ба чашмам афтидани нигоҳат дар кадом раҳу пайраҳаи ин шаҳр арзониат медорам, мисли як пуштора ҳезуми ҳамон марди фақир аз афсонаҳои қадима ва муосир як пуштора ғам ниҳон аст. Ман онро, мисли ин, ки себҳои даруни куртаамро аз посбони боғи колхозӣ, аз ту ва сояҳое, ки аз пуштат мегарданд, пинҳон мекунам….
Пайи панҷаҳои дузде дар рухсораҳоят боқист. Ва он як дузд ҳазор бор дуздтар аз сад мисли мо себдузд аст. Шояд медонӣ, ки он пайҳоро гоҳ бо чеҳраву гоҳ бо пушти тифли маъсуми сари дастат мепӯшонӣ. Ман ҳамон дузди камтаҷрибаи ҳуснат будам, ки аз боғи зебоият чизеро на чиндаву на буйидаву бадном шудам. Мисли ҳамон навраси пойлуче, ки (себдуздӣ барои пулёбӣ неву барои рафъи гуруснагиаш рафта буду) на пойафзоли соз ва на тавони гурехтан дошт ва ба дасти посбони боғ афтод, инак инҷониб низ ба деги ғайбати дугонаву сегонаҳоят афтода…
Читать далееFiled under: Майдони бахс ва андешарони | Tagged: афсона, боғ, вафодорӣ, дустони нонӣ, пушт, пушти тиреза, сагҳо, себдуздӣ, серенада | Leave a comment »








