Замонае, ки мо зиндагӣ дорем, пури тазод аст, пури кору гапу амале аст, ки аксаран ҳайронӣ ҳам намеорад. Ҳар чизе, ки рух медиҳаду ба вуқӯъ мепайвандад, чунин ба назар мерасад, ки мо одамон онро интизор будем ва он дигар наметавонист ҳамин гуна нашавад. Аҷобат ҳамин аст, ки новобаста ба ҷумлаи болоӣ, дар ин доира ҳоло ҳам чизе саволбарангез пайдо мешавад, чизе таваҷҷӯҳи моро якбора ба худ ҷалб мекунад, чизе боқӣ мондааст, ки дарвоқеъ майнаи моро дуру дароз машғул медорад. Инсони муосир мисли анкабут рафтуойи печидае миёни воситаҳову василаҳои зиндагӣ ва кору эҷод дорад. Иловатан ба назари ман чунин мерасад, ки ҳамин инсонҳо дар як рӯз метавонанд, дар фосилаи мушаххаси вақт чанд коре кунанд, ки хубу шоиста аст ва чанд кору амале ҳам дошта бошанд, ки нохубу ношоиста аст. Ва кам нестанд шахсоне ки дар як хилват муртакиби гуноҳ мешаванд ва хилвати дигареро барои тавба истифода мебаранд. Вале инсонҳо тӯли як рӯзи худ чӣ кор мекунанд, ин мавзӯйи суҳбати мо нест. Қобили таваҷҷӯҳ ҳам намешавад, агар он кору бор бар зиёни каси дигар ва ҷомеа набошад. Вале вақте инсонҳо ҷое мераванд, ки ҳар амалу ҳаракаташон метавонад ба атрофиён ягон хел таъсир дошта бошад ва вақте кас ҳис мекунад, ки баъзеҳо миёни амалу ҳаракат ва беамалии худ дар хилват ва дар миёни мардум тафовут гузошта наметавонанд ё дарк намекунанд, ки инҷо бояд тафовуту фосила бошад ва вақте ки баъзеҳо қоидаҳои умумии қабулшударо эътироф намекунанд, риоя кардан намехоҳанд ва ё намедонанд, чӣ тарз риоя кунанд, боиси нигаронӣ аст.
Filed under: Майдони бахс ва андешарони | Tagged: Масҷид, Намоз, Одобу ахлоқ, телефон, Ҳайронӣ | Leave a comment »
