“Душанбе – Франкфурт – Варшава – Душанбе” (13)

Ҳар субҳ ба худ хосият ва ҷолиб оғозе дорад. Хаёл кардам, ки дар Варшава ҳаво чанд дақиқа пас тағир меёбад. Аммо субҳи ман бо сайругашти пиёда атрофи меҳмонхона сар мешуд. Баъд ба ошхона меравам. Он ҷо ҳар гуна мардумро дидан мумкин аст. Ду рӯз аст, ки кормандони ошхона мардумеро, ки ҳам субҳона кардаву ҳам барои нимарӯзашон ғизо гирифта, аз ошхона баромаданӣ мешавад “дастгир” мекунанд. Тақсимчаи баъзеҳородида кас дар тааҷуб мемонад! То лабрез шуданаш ба он ҳар чизе, ки дар рӯи он мизи шведӣ аст, “бор” мекунанд. Онро дида бовариам комилтар мешуд: “тоҷикон гурисначашму пурхур нестанд!”  Читать далее →

Это ваш новый сайт? Войдите в систему, чтобы активировать функции администратора и закрыть это сообщение
Войти