Ҳоло фақат ба назари шумо метобад, ки бекорӣ як бало аст. Дар коргоҳҳо ҳолатҳое ҳаст, ки сад бор ҷиддитар, нохубтар ва бадтар аз ҳар балои дигар аст. Одати дуздӣ доштани кормандон аз тамоми балоҳо дида нохубтару нохостанӣ аст.
Мисли он, ки дар хона дузди худиро пайдо кардан душвор аст, дар коргоҳ ҳам, ки қариб ба як оила монанд аст, дар рӯйи ҷиноят дастгир кардани коргари дузд осон нест. Ҳарчанд, ки ин имконпазир аст. Ба ин маъно осон нест, ки роҳбари коргоҳ барои ин ё вақту фурсат надорад, ё онро зарур намешуморад ва ё бовар намекунад, ки касе аз ҷамъи кормандоне, ки худи ӯ ба кор қабул кардааст, ҳамин гуна “чапдаст” бошад. Ҳолатҳоро бузург будани коргоҳҳо, гардиши бештар доштани корхонаҳо, майдони васеъу анбору хоҷагиҳои ёрирасону идораву шуъбаву филиал ва корманди зиёд доштани идораву муассисот ва ширкатҳо печидатар ва мушкилтар мекунанд.
Filed under: Майдони бахс ва андешарони | Tagged: дуздҳои коргоҳӣ, коргоҳ | Leave a comment »
