Имруз гуё, ки истирохат аст. Коргари одди факат хоб аст, донишчу ба деха барои овардани нону кулчаву пиёзу картошка ва (агар бошад!) пул меравад, муаллим дар замини назди хавлиаш кор мекунад, духтури одди интизор мешавад, ки уро барои дидани ягон бемор даъват кунанд ва ягон чиз «сафеди» бидиханд, баъзехо ба боги хайвонот мераванд, то маротибаи миллионум хамон як чиро бубинанд ва хамон як буйро нафас кашанд…
Аммо ман дар кучахои покизаи он шахр кадам мезанам, метавонам ба хама театрхо барои тамошо равам, аз намоишномахои кучаги ва хиёбони лаззат барам, дар харакхои гулгашту рохравхои сокиту ором ором бинишинам ва халоват бубарам, ба кору захмати холисона ва содиконаи хадамоти гуногун таваччух кунаму сипосгузори кунам, бе интизори воситаи наклиёт ёбам ва ба кунчи дигари ин шахр биравам….Он шахри хаёлии ман аст ва ман имруз дар ончо истирохат дорам!
Аз хамон чо имруз дар бораи Оржоникидзеобод ва кучаи худамон, пуштноки рафтан ба хотири оромии асабхо, вазирони бочуръат ва камчуръату касалманд ва хакки захмату кору кушишхо навиштаам. Читать далее
Filed under: Майдони бахс ва андешарони | Tagged: Истирохат, вазир ва раис, вазорати фарханг, куча, худкуши | Leave a comment »
