Таваккал (ҳикоя)

Ҳамин мавсим инҷо ғамангезтар аст. Ба ҳар сурат чунин ба назар мерасад, ки баъди борону барфи зиёд , ки ҳатто пайроҳаҳои борики деҳаро барои муддати мадиде сафеду касногузар ва баъдтар яхдору хавфнок мекунад, дар дили ҳама як ҳолати яъс падид меояд. Хуб аст, ки инҷо ҳоло анъанаи тоза кардани роҳҳо то чанд ҷойи барои мардум муҳим, мисли масҷиду мағозаи деҳа боқӣ мондааст ва аксаран наврасон ва баъд ҷавонони аз муҳоҷират баргашта, гоҳ шабона ва гоҳо субҳи барвақт ин корро анҷом медиҳанд.

Читать далее →

Санҷиш (ҳикоя)

Ӯ то арӯс шудан дар бораи ин ҳама одату анъанаҳо фақат шунида буд. Тафсилоти беше надошт. Ва шояд барои он маълумоту иттилои беш надошт, ки духтари шаҳр ҳам, ки буд, он қадар ҳавасманди тамошои туйю чодари арусиву кадом анъанаҳои дигар набуд. Шояд кунҷков набуд, вагарна даҳҳо духтари ҳамсинфу ҳамкурсаш туй дошту ӯро чун дугонаву ҳамраҳи арӯс интихоб мекард. Ҳамон вақт метавонист шоҳиди ҳамаи ин анъанаҳои таги чодар ва рӯзи арӯсӣ шавад. Вале ба ҳамаи онҳо ҷавоби рад дода буд…

Читать далее →
Это ваш новый сайт? Войдите в систему, чтобы активировать функции администратора и закрыть это сообщение
Войти