Ин субҳ барои пардохти чанд хизматрасонӣ ба як идораи бонкӣ рафтам. Мисли ҳамеша онҷо мардум зиёд аст. Навбатпойии пушти банкомат ҳам мисли ҳамеша аст. Новобаста ба он, ки чандин сол аст, мардум корти бонкӣ дораду саду як хизматрасонии замонавиро таҷриба мекунад, вале ҳанӯзам мо вақти пулгирии як каси дигар каме дуртар рафтанро наомӯхтаем — ҳатман бояд ҳамакаса болои сари ӯ истем, ба рамзи корти вай, миқдори пуле, ки вай мегирад зеҳн монем ва ба диламон сад гапро гузаронем…
Хуб аст, ки ҳар кас дар идораву филиалҳо ва марказҳои хизматрасонии бонкӣ барои ин ё он самти фаъолият муваззаф аст ва шумо бо таваҷҷӯҳ ба навиштаҳои канор ва болои сари кормандон ба ҳамон ҷой меояд ва агар зарур аст, навбат мегирад. Равзане, ки ман кор доштам, хушбахтона озод буд ва ман дархостамро гуфтаму ба марди миёнсоли канорам, ки дар равзанаи ҳамсоя кор дошт, хира шудам. Мард корманди одӣ буд, мисли мардумони одии дигар, аз ҷумла мисли падари ман бо дастони кориву заҳматдида ва қиёфаи офтобхурда.
Мардумони одиро аз рӯйи чанд нишонаи дигар ҳам шинохтан мумкин аст — пулҳои ками даруни шаҳодатномаҳои корӣ ё шиноснома, берун кардани кадом ҳамён ё чизи ба он монанд аз дарунтарин киссаи палто ё пиджак, кадом варақчаҳо бо рақами телефони касе, дастрӯмол ва ким кадом доруву ҳабб байёнгари гуфтаҳои боло аст. Вале ин ба ҳеҷ вақҳ ба маънии он нест, ки ӯ аз касе дар шаҳрвандиву мардиву инсонӣ ва ҳама чизи дигар камтар бошад. Не, албатта!
Filed under: Майдони бахс ва андешарони | Leave a comment »
