Марҳабо — духтари ноздонаи ман ба карибӣ 8 сола мешавад. Дар сафарҳо ба деҳа, ба аёдати падар ва наздиконам ӯ қариб, ки ҳамеша маро ҳамроҳӣ мекунад. Мо аввал ба зиёрати оромгоҳи бибии ӯ — модари ман меравем. Духтари хеле боҳушу донову боақл аст. Дар 50 км то Файзобод аз сад самту соҳа саду панҷоҳ савол медиҳад. Ҳис мекунам, ки қиссаҳои воқеӣ, динӣ, ҳикоёти шавқовару латифаҳои хандаоварро дӯст медорад. Шабҳо то ба хона наоям, хоб намеравад, кӯшиш мекунам, ки ҳама дархосту талабу хоҳишашро иҷро кунам…Ва ҳам намешавад, ки НЕ гуфт…Ӯ дигар аст ва ӯ маро ҳам дигар кард…Комилан дигар! То имруз чанд матн барояш навиштаву оҳанг сохтаву сурудам. Шуниданашонро ӯ ҳам дӯст медораду ман ҳам…Писаронам чӣ фикр мекунанд дар ин бора, намедонам ва ҳам онҳо ҳоло нагуфтаанд, ки чаро барои онҳо чизе нанавиштааму насурудаам?! Вале мушаххас аст, ки онҳо дарк мекунанд, ки МОДАР, ЗАН, ДУХТАР ва ХОҲАР -ро чаро ва чӣ гуна бояд дӯст дошт, эҳтиром кард, рӯйи даст бардошт, азизу муътабар дошт…
https://youtu.be/CFxe9VKifII
Filed under: Майдони бахс ва андешарони | Tagged: Марҳабо, Раҳораҳ, Суруди Субҳон Ҷалилов, Файзобод, духтари ман | Leave a comment »
