Ду ҳолати як айнак

Фақат ҳамон ду ҳолат вуҷуд дорад. Ду ҳолате, ки дари сад асрори сарбастаро ба рӯйи соҳибони он шишаҳо (ва ҳам чашмони шишагиву одиву пардадору камбину ҳатто тамоман пушида) боз мекунад. Баъзан идомаҳо, ки ҳатман аз гузаштаҳо шоистатару ҷолибтару хостанитаранд, дар заминаи ҳамон ду ҳолат ба миён меоянд. Шояд «баъзан» неву ҳамеша ҳамин тавр аст. Зиндагии ҳама кас аз ҷойи вуқӯъи ҳамон ду ҳолат, ба ду тақсим мешавад — то он ҳолат ва баъди он…

Ҳолатҳои мавриди назар чанд соату рӯзу моҳ ва ҳатто сол пештар аз эътимод ва боварҳое меистанд, ки шумо аз ҳадди сазовор фаротар, зиёдтар ва бештар ба касе ё чизе доштед. Бовар ҳам гӯё намак аст, ки мо кӯҳ- кӯҳ ҳам дошта бошем, бештар аз ҳадди талаботи як дег ғизо истифода намекунем. Ва бояд накунем…

Читать далее →

Як нигоҳе ба нигоҳ

Чӣ метавонад гармтару сардтар аз он бошад? Ягон чӣ, ба ҷуз ин гуна нигоҳ ба ҳамин сӯ. Нигоҳе, ки тавон дорад ҳам баробар ба сад кундаи Ҳут гармӣ ва ҳам дар умқаш як уқёнус пиряхро нигоҳ дорад…

Ҳамин нигоҳ буд, ки дуздони киссаҳову умрҳоро аз тасмимашон нисбат ба шумо боздошт, ҳамин нигоҳ буд, ки шахси дорои виҷдон гуноҳашро дарк кард ва ҳатто ислоҳ шуд, ҳамин нигоҳ ба забоне, ки акнун дар бофтани дуруғ одат карда буд, гиреҳ андохт, ҳамин нигоҳ буд, то нигоҳҳои ашхоси бадният ( ки мисли калламушҳои сад намуд доруро санҷидаву чашида ва аз ҳама усули заҳролудкунӣ ҷон ба саломат бурдаву хонаву таҳхонаҳоро пур сохтаву банд кардаанд) аз сатҳи чашмҳо канда шудаву ба фарш, ки як замон пайкарашон ҳам аз бадкориву бадхоҳӣ рӯйи он хоҳад рехт, дӯхта шудаанд. Ҳамин нигоҳ буд, ки бе забон арзи як дилдодаро, ки мебоист онро ҳоло ислоҳ мекарду таҳрир месохту пурра мекард, якбора пеши назари як нозанини ҳамсоя, ошно, ноошно ва ҳатто кадом як раҳгузаре ошкор сохту фош….

Читать далее →
Это ваш новый сайт? Войдите в систему, чтобы активировать функции администратора и закрыть это сообщение
Войти