Бо Субҳон

Ҳамин гуна буд ё ин гуна набуд..Ҳар гунае, ки буд, одам чанд ҳазор сол қабл аз погаҳи як ҳамин гуна даре ба дари ин дунё омад ва дар ба дар то имрӯз расид. Чӣ андоза азиз будани дар аввалтар аз ҳама аз он вобаста аст, ки дасти кӣ доимо ба дастаи он дар мерасад ва бо нерӯи киҳо кушодаву пӯшида мешавад. Ҳар қадар ин одамон бегона бошанд, дарҳо ҳам ҳамон қадар барои шахс бегона, беаҳамият ва камарзишанд…

Аз шаҳру бозор то дилҳо дару погаҳ доранд ва вуруд ба онҷо тартиби хосу фурсату вақту замоне дорад, баъзан рӯшану маълум ва мувофиқашуда ва баъзан норӯшану ниҳону пӯшида. Ҳатто дарҳое ҳаст, ки онро дигарон ба рӯямон чимпӯш мекунанд. Ва онҳо ин корро то ҳамон вақте метавонанд анҷом бидиҳанд, ки касе нисбат ба худашон ин корро раво бубинад….

Аҷиб аст, ки худи омаду рафти одамон ба дунёи рӯшан ё ба қавле меҳмониашон хеле кӯтоҳ аст, тахминан ба андозаи як лаҳза берун аз чоруқ дам додани пойҳо баъди шаш рӯзи пиёдагардӣ чанд қадам дуртар аз погаҳи дари дунё. Ва буду боши мо инҷо аксаран бо сад аламу ҳасрату гуноҳ печида асту пур аз ишораву танбеҳу эрод. Монанд ба ҳамон ишораву эроде, ки вақти нишастанамон дар сунҷаки дар (бо баҳонаву бо далели он, ки ин кор гуноҳ асту убол аст) аз момакалонамон мешунидем…

Filed under: Майдони бахс ва андешарони | Tagged: Мардум, бахилу дасткушод, дар, дарбадарӣ, дарвоза, дунёи дун, китоб, куҳнасарой, навбати умр, навбатпойӣ, одамон, савобу убол, саройи дунё | Leave a comment »

— Барои вай тамоман душвор буд. Дар миёни ҳама ва на монанд будан ба ҳама магар осон аст? Аз ин ҳам мушкилтару аламдортар он буд, ки баъди сад соли бозгашт калиди дари як вақт дар нӯги чолбанди бибиаш кӯргиреҳ бударо намеёфт..Балки худи ҳамон бибиашро дигар намеёфт…Ва ин хосияти хуб надорад, ки калидро наёбиву бибии калидбонат ҳам дигар нопайдо бошад. Бе бибӣ чӣ кор кардан мумкин аст? Ҳама корро албатта кардан мумкин аст, фақат асрори пушти ин дари баста як умр дар дили кас хоҳад монд.Ҳамин андеша шуморо безобита мекунад, ки эҳтимол пушти ин дари баста хазинаи мусафеди Қаландар пинҳон аст ва шумо ҳатман бояд бибӣ ва калиди нӯги чолбанди ӯро пайдо кунед. Бе бибӣ ва маслиҳату насиҳаташ хӯрок ҳатто аз гулӯ намегузарад, балки агар гузарад ҳам заҳролуд мекунад, чун бе бибӣ касе асрори хӯрокҳои қадимаро ҳатто ёд надорад…

Ба ҳама дарҳо, хоҳ аз ин дунё ва хоҳ аз он дунё ҳамеша ду чиз хос аст ба рӯйи шахси рӯ ба рӯяш — кушода будан ва баста будан. Ӯ дар бораи дарҳои нимроғ фикр намекунад. Балки фикр мекунад, ки ба он дарҳои нимроғ, агар ҳастанд, фақат касе тасодуфан ворид хоҳад шуду касе аз маҷбурӣ ва лоилоҷӣ…

Filed under: Майдони бахс ва андешарони | Tagged: бибӣ, гиреҳ, дар, дарвоза, калид, хоҳарон, чолбанд, ҳамсоя | Leave a comment »

Кӣ ҳисоби мардумеро медонад, ки асрори вуруд ва бурунрафтро аз дару дарвозаҳои ин сарои дудар дарк кардааст?

Кӣ медонад чанд аст шумори мардумоне, ки пушти ин ё он дар дар хумору дар суроғи чизе ғанабашон бурда?

Кӣ эҳсос мекунад, ҳолати онеро, ки кадом даре қасдан ё сирф тасодуфан ба рӯяш баста ё шояд фақат пӯшида шуда?

Кӣ шабҳо мешунавад нидову оҳу дуои касонеро, ки аз миёни ҳазорҳо тавонгар дари ҳамон ягона тавонгартаринро пайдо кардаанду пушти он ба хатҳои каҷу килеби кафи дастони шахшулу равганнадидаи худ хира шуда, тавалло доранд?

Кӣ таҷриба кард, ки навиштаҳои чандзабонаи гилемчаҳои навиштадори погаҳи чандин дар баракси интизориҳояш буд ва фақат дар бозгашт аз он сӯйи ҳамон дарҳо ҳис кард, ки хуш наомада буд…!?

Filed under: Майдони бахс ва андешарони | Tagged: ворид шудан, ворота, дар, дарвоза, дарвозаҳои биҳишт, дарича | Leave a comment »

Пушти ин дарвоза — ҳазорон санги сафеду сияҳ, мисли дилҳои мардумони ин суйи дарвоза, ки барояшон воқеъиятҳои он сӯйи дарвоза ҳеҷ дарсеву ибрате нашуда…

Пушти ин дарвоза — ҳазорон кору нақшаи як рӯз ба таъхирмонда, ки акнун то қиёмат ба таъхирафтида аст…

Пушти ин дарвоза — садҳо нафсу ғурури дар ин сӯ шикастнопазир, ки акнун баробар бо хоки замин шуда…

Пушти ин дарвоза — саду як ҳарфи дар лабҳо хушкида, ки дар ин суйи дарвоза ё аз нотавонбинӣ гуфта нашуд ё аз фориғболӣ барои гуфтанашон фурсат нарасид…

Пушти ин дарвоза — ҷое, ки ҳазорон ноз, ниёз, алам, ашк, рашк, ғуруру фурӯтанӣ, зебоӣ, ғусса, дарди ҷонкоҳу доруву дармони дар ҷисм ҳалнашуда, ҳазор чашми ба роҳ интизор, ҳазорон чеҳраи маҳтобиву садҳо асрори кушодаву нокушода, ки дар паҳнои кушоди ин сӯйи дарвоза намеғунҷиданд, дар канори ҳам ва дар сояи арчаву чаноранд…

Ва чӣ қадар ҳарфу сухане,, гуфтание, розе, аламе дар дилу забону лаби мардуми шиносу ношиноси ин суйи дарвоза монда, ки касе аз ғурур, касе аз рашк, касе аз дурӣ ва зиндаҷудоӣ, касе аз қаҳри ноҷо, касе аз вақти маҳдуд натавониста, ки замони инҷо будани акнун сокинони он сӯйи дарвоза рӯ ба рӯяшон бигӯяд ва ҳоло бо ҳарфи «дидор дар киёмат»- пушти ин дарвоза ҳайрон аст…

Кош дар анҷом додани ҳама фарзияҳову кору тасмиму нақшаҳои неку шоиставу савоб ва гуфтаниҳои барои ҳамдигар ҳатмӣ дар ин сӯйи дарвоза ДЕР НАКУНЕМ…

Filed under: Майдони бахс ва андешарони | Tagged: Пушти ин дарвоза..., гӯристон, дарвоза, зиндаҳо ва мурдаҳо, модар, одамият, оромгоҳ, оча, фалсафаи зиндагӣ | Leave a comment »