Бо Субҳон

Ӯ вақте ба деҳа баргашт, ки кам касон қиссаи зиндагиашро ёд доштанд. Ҳамон касони кам ҳам ба ин назар буданд, ки ӯ наомадааст, балки ӯро шояд овардаанд. Кӣ? Касоне, ки бурда будандаш! Ба ҳар сурат, ба ин фарзия он вақт ва ҳоло ҳам мардум, ки қиссаи пушти кӯҳи Қоф бурда шудани боз ким-касони дигарро аз ҳамин деҳ аз даҳони мардумони калонсол шунида буданд, бештар бовар мекарданд. Ин пиракии ришу салладор аз он ҷавоне, ки чандин сол пеш асроромез аз ин деҳа ғайб зада буд, фарқ дошт. Ӯ акнун баракси худаш буд — баракси сирату сурату нигоҳҳояш, баракси худаш дар чанд соли пештар, баракси он ҷавони содаву зудбовари тракторчӣ

Filed under: Майдони бахс ва андешарони | Tagged: Мираҳмад, девона, мӯйсафед, подабон, қисса | Leave a comment »

Нахустин дидораш бо вай баъди ба худ омадан аз пушти панҷараи хонаи иҷорааш буд. Аввал фикр кард, ки ситорае канда шудаву дар шохи дарахти булути пушти бино дармондааст. Баъди он, ки аз воқеъият дур будани тахминашро дарк кард, ба дил гузаронд, ки шояд чашми чароғи канори роҳ аст, ки рост ба ҳуҷраи хоби ӯ нигоҳ мекунад. Ва ҳатто тахмини сеюму чорумаш ҳам, ки бӯйи доруву даво ва ҳуҷраи беморхона мекард, росту дуруст набуд. Ба чашми ин марди танҳо, ки ба чашми кӯдакони ҳамсоя ва волидони онҳо бештар аз як девона набуд, ҳар чиз метофт. «Ошиқи маҳтоб» дар ишқу вафодорӣ на дар ин гузар ва на дар тамоми қиссаҳои ошиқона монанду ҳамто надошт…

Авҷи девонагиҳои рӯзонаашро аввалҳо на духтури шиносаш мефаҳмид ва на муллои маҳал. Ва ӯ ҳам на ақли иншо кардан дошт ва на забони байён. Тахмин кардан мумкин буд, ки чизеро пайваста суроғ мекунад ва ё касеро меҷӯяд. Дар осмон пайдо шудани тайёраро он қадар хуш надошт, ки ҳатто дастонашро ба гӯшаш сарпӯш сохта чашмонашро сахт мепӯшид ва рӯйи замин нишаста, гӯё интизори кадом ҳодисаи ногувор мешуд. Ва шодӣ мекард аз он ки ҳам тайёра дур мерафт ва ҳам чизе аз осмон намеафтид…

Filed under: Майдони бахс ва андешарони | Tagged: Моҳтоб, абр, бино, девона, маҳтоб, моҳи асал, ошиқ, туй, шаб, шабона | Leave a comment »