Фосила аз рафтан то омадан…(ҳикоя)

Ӯ вақте ба деҳа баргашт, ки кам касон қиссаи зиндагиашро ёд доштанд. Ҳамон касони кам ҳам ба ин назар буданд, ки ӯ наомадааст, балки ӯро шояд овардаанд. Кӣ? Касоне, ки бурда будандаш! Ба ҳар сурат, ба ин фарзия он вақт ва ҳоло ҳам мардум, ки қиссаи пушти кӯҳи Қоф бурда шудани боз ким-касони дигарро аз ҳамин деҳ аз даҳони мардумони калонсол шунида буданд, бештар бовар мекарданд. Ин пиракии ришу салладор аз он ҷавоне, ки чандин сол пеш асроромез аз ин деҳа ғайб зада буд, фарқ дошт. Ӯ акнун баракси худаш буд — баракси сирату сурату нигоҳҳояш, баракси худаш дар чанд соли пештар, баракси он ҷавони содаву зудбовари тракторчӣ

Читать далее →

Ишқи радиоӣ (ҳикоя)

(Бахшида ба солгарди таъсиси Радиои Тоҷикистон)

Аз рахти хоби пириаш то гӯши он як қулоч масофа аст. Ӯ ҳамеша пеш аз аз бомдод дар нимторикиҳо ва ҳатто бо чашмони пури хоб аз рӯйи одат дастро ба болои сар дароз кардаву ба гӯши он мерасонад ва ҳамоно метобад. Бо ин кораш, ки сабаби иваз шудани оҳанги кулбааш мешуд, гӯё гӯши шамоли Файзободро тофта бошад, ки ҳуштаккашиаш камтар мешуд.

Дар ҳошияи тасвирҳое, ки баъди ин кор дар зеҳнаш кашида мешуданду падид меомаданд ва ӯро боз чанд дақиқа дар банди ҷогаҳи хоксорона, вале гармаш нигоҳ медоштанд, курпаи ғафси рӯяшро ба як сӯ мегардонду бо паст талаффуз кардани ҷумлаи «Алҳамду лиллоҳи лази аҳёно баъда мо аммотано ва илайҳи нушур..» пойҳои дар асл харобу аз дард вазнинашро ба рӯйи палос мегузошт. Ӯ ба кам чиз эътиқод дошт ва аз ҷумлаи он камтаринҳо ҳарфи китоби муқаддас буд аз болодариаш ва баъд ҳарфҳое буд, ки аз карнайи он қуттичаи болои сараш мешунид…

Читать далее →

Аз он дурӣ…

Аз он дурӣ то воқеияти имрӯз фосила баробар ба як умри инсон аст.

Фақат аз он дурӣ шебу фарози роҳҳои дониставу надониста ва тасодуфан барои рафтан интихобшуда метобад.

Фақат аз ҳамин кунҷи биниш дурустӣ ва нодурустии ҳар қадами онеро дидан имкон дорад, ки ҳанӯз дар оғози роҳ гоҳ навмеду гоҳ ба умеди касеву чизе ва гоҳо масту мағрур аст.

Фақат аз ҳамон дурӣ пештар аз дигарон ба ҳоли касеву касоне ва хасоне хандидан мумкин аст, ки гуноҳу саҳву хатои тӯли таърихи мавҷудияти одам хандахариш шудаҳоро баргашта такрор мекунанд…

Фақат аз он дурӣ дидан мумкин аст, ки инсонҳо инҷо на барои кору амали нодурусту гуноҳолудаи анҷомдода, балки аксаран барои кору тасмим ва амалҳои росту дурусту хуби анҷом надодаашон хиҷолатзада мешаванду ҳатто муҷозот.

Читать далее →
Это ваш новый сайт? Войдите в систему, чтобы активировать функции администратора и закрыть это сообщение
Войти