Ошиқи Маҳтоб (ҳикоя)

Нахустин дидораш бо вай баъди ба худ омадан аз пушти панҷараи хонаи иҷорааш буд. Аввал фикр кард, ки ситорае канда шудаву дар шохи дарахти булути пушти бино дармондааст. Баъди он, ки аз воқеъият дур будани тахминашро дарк кард, ба дил гузаронд, ки шояд чашми чароғи канори роҳ аст, ки рост ба ҳуҷраи хоби ӯ нигоҳ мекунад. Ва ҳатто тахмини сеюму чорумаш ҳам, ки бӯйи доруву даво ва ҳуҷраи беморхона мекард, росту дуруст набуд. Ба чашми ин марди танҳо, ки ба чашми кӯдакони ҳамсоя ва волидони онҳо бештар аз як девона набуд, ҳар чиз метофт. «Ошиқи маҳтоб» дар ишқу вафодорӣ на дар ин гузар ва на дар тамоми қиссаҳои ошиқона монанду ҳамто надошт…

Авҷи девонагиҳои рӯзонаашро аввалҳо на духтури шиносаш мефаҳмид ва на муллои маҳал. Ва ӯ ҳам на ақли иншо кардан дошт ва на забони байён. Тахмин кардан мумкин буд, ки чизеро пайваста суроғ мекунад ва ё касеро меҷӯяд. Дар осмон пайдо шудани тайёраро он қадар хуш надошт, ки ҳатто дастонашро ба гӯшаш сарпӯш сохта чашмонашро сахт мепӯшид ва рӯйи замин нишаста, гӯё интизори кадом ҳодисаи ногувор мешуд. Ва шодӣ мекард аз он ки ҳам тайёра дур мерафт ва ҳам чизе аз осмон намеафтид…

Читать далее →

Драмаи се мусофир…(ҳикоя)

Замоне, ки ҳама барои ҳар коре миёнарав меҷӯстанд, ӯ ҳам рафт суроғи духтари ҳамсояи он ношинос, ки алъон ҳамон истгоҳи пеши хона умумияташон буд ва ҳамон як нақлиёт василаи ба ҳам омаданашон. Бо ривояте, ки «барои васли ошиқон мусоидат кардан савоб аст», миёнаравро барои як муддат дар миёнашон гапкашон шудан, ризо кард. Дар се сафар ошкору ниҳон фақат худро муаррифӣ кард, то миёнарав дар моил сохтани дугонаи он сӯйи нақлиёт ва он кунҷи муносибаташ душворӣ накашад. Чунин ба назар мерасид, ки суханони мисли кулчаи танӯр гарм, то рӯ ба рӯйи гарми ӯ парокандаву бесару нӯг гуфта мешуданд, ки сардӣ ба ҷонашон медамид. Гӯё он кунҷ кунҷи шимолӣ буд, ки аз он сӯ ҳамоно дамишу шамоли барф меомад. Ӯ таври дигар фикр мекард: он кунҷ ва он гӯша баланди баланд ва ҳоло дасти имкони ӯ кӯтоҳи кӯтоҳ аст …

Читать далее →

Ишқи радиоӣ (ҳикоя)

(Бахшида ба солгарди таъсиси Радиои Тоҷикистон)

Аз рахти хоби пириаш то гӯши он як қулоч масофа аст. Ӯ ҳамеша пеш аз аз бомдод дар нимторикиҳо ва ҳатто бо чашмони пури хоб аз рӯйи одат дастро ба болои сар дароз кардаву ба гӯши он мерасонад ва ҳамоно метобад. Бо ин кораш, ки сабаби иваз шудани оҳанги кулбааш мешуд, гӯё гӯши шамоли Файзободро тофта бошад, ки ҳуштаккашиаш камтар мешуд.

Дар ҳошияи тасвирҳое, ки баъди ин кор дар зеҳнаш кашида мешуданду падид меомаданд ва ӯро боз чанд дақиқа дар банди ҷогаҳи хоксорона, вале гармаш нигоҳ медоштанд, курпаи ғафси рӯяшро ба як сӯ мегардонду бо паст талаффуз кардани ҷумлаи «Алҳамду лиллоҳи лази аҳёно баъда мо аммотано ва илайҳи нушур..» пойҳои дар асл харобу аз дард вазнинашро ба рӯйи палос мегузошт. Ӯ ба кам чиз эътиқод дошт ва аз ҷумлаи он камтаринҳо ҳарфи китоби муқаддас буд аз болодариаш ва баъд ҳарфҳое буд, ки аз карнайи он қуттичаи болои сараш мешунид…

Читать далее →
Это ваш новый сайт? Войдите в систему, чтобы активировать функции администратора и закрыть это сообщение
Войти