Бо Субҳон

Мо аксаран тули умр ва ҳатто дар охирин нафасҳо ҳам барои наздиктарин нафаронамон васиятнома наменависем. Агар тамоми умр ин корро зарур нашуморидем, дар нафасҳои охирин ҳатман айбу шарму ким-чизи дигарро баҳона карда, тақдири ояндаи ҳар чизеро аз молу мулку пул ва  сарвату хонаву ҳавлӣ, ки дорем, муаллақ мегузорему меравем. Ман ҳам ҳоло ин корро накардаам, яъне расман бо муҳри нотариус мушаххас накардаам, ки баъди сари ман чӣ аз кӣ хоҳад шуд (шояд барои он ин ки дар қиёс бо дигарон қариб ҳеҷ чиз надорам J)  вале шифоҳӣ ин корро анҷом додаам ва фарзандонам медонанд, аз хонаву мошину ҳавлии нимсохте, ки ман дорам, чӣ чиз аз кӣ хоҳад буд!? Зеро дигар маълум аст, ки аҷал барои мо фурсат намедиҳем, ки фикр кунему қуръапартойӣ кунему маслиҳати касеро бигирему тасмимамонро ниҳойӣ кунему баъд сар ба болини марг гузорем.

Filed under: Майдони бахс ва андешарони | Tagged: васиятнома, нотариус | Leave a comment »

Мавзӯи замин, истифодаи он, тақсимоти он ва масъалаҳои дигари ба замин вобаста инак, чанд даҳсола аст, ки дар маркази таваҷҷӯҳ аст. Се сол пештар Прокурори генералӣ гуфта буд, ки «соли 2018 дар Тоҷикистон беш аз ҳазор парвандаи ҷиноӣ вобаста ба вайрон кардани қонунгузории замин боз гардид». Дар доираи ҳеҷ қонуни дигаре шояд ин миқдор парвандаи ҷиноӣ боз нашуда бошад. ​  Ҳамон сол аз рӯйи ҳамин гуна ҳаракатҳои ҷиноии ба замину тақсимоти он вобаста кариб 3,5 ҳазор кас ҷалб шудаву пурсуҷӯ шудаву ҷарима, боздошт ва ҳабс шуда будаанд. Дигар маълум аст, ки ин зуҳурот ҳоло пурра аз миён нарафтааст. Ва мардум ҳам ҳоло низ вақти ҷудокунии қитъаи замин, харидани ҳавлӣ ва иншооти сохтмонаш нотамом, харидани манзил дар баландошёнаҳо, ҳуҷҷатугзориҳои замину ҳавлӣ ба саду як камбудиву ҷинояту қоидавайронкунӣ роҳ медиҳад. Ҳоло ҳам як хонаро қаллобон метавонанд ба якчанд кас фурӯшанд, ҳоло ҳам соҳибмулк дар фурӯши хонааш ба ширкати сохтмонӣ фақат барои масоҳати хонаҳои истиқоматӣ пул мегираду дар харидани ҳамин гуна манзил аз баландошёнаҳо ба ширкати сохтмонӣ пули тамоми масоҳати хонаро медиҳад, ҳоло ҳам ширкати сохтмонӣ метавонад дар муҳлати пешбинишуда хонаро насупорад, комиссияи давлатиро нагузашта, ба соҳибони манзил иҷозати дар онҷо зистанро бидиҳад…Иловатан дар ин самт саду як сирру  камбудиву кору бори дигаре ҳаст. Мутаасифона, ки дониши ҳуқуқии аксарият ҳам дар сатҳи кофиву зарурӣ нест ва бояд болотару беҳтар шавад. Худи ҳамин гуна эълоннависии бархе аз мардумон, ки “замини фурушӣ дар фалон маҳалла, иборат аз фалон садяк …” худаш нишони камдонишии ҳуқуқӣ аст, зеро дар Сарқонуни кишвар аст, ки замин моликияти истисноии давлат аст ва мавриди хариду фурӯш қарор намегирад… Аммо мавзуйи мо ҳоло чизи дигар аст, чизе, ки баъди ин раванд (яъне, замингириву хонасозӣ) пеш меояд ва баъзан чанд панҷсолаву даҳсола сифати зиндагии мардуми кампулро (ки ҳоло мутаасифона аксариятанд!) поинтар мебараду коста месозад.

Filed under: Майдони бахс ва андешарони | Tagged: деҳот, замин тақсимоти замин, маҳаллаи навбунёд, оби нӯшокӣ, обу барқ, фуруши замин, хона, хонасозӣ | Leave a comment »

Замонае, ки мо зиндагӣ дорем, пури тазод аст, пури кору гапу амале аст, ки аксаран ҳайронӣ ҳам намеорад. Ҳар чизе, ки рух медиҳаду ба вуқӯъ мепайвандад, чунин ба назар мерасад, ки мо одамон онро интизор будем ва он дигар наметавонист ҳамин гуна нашавад. Аҷобат ҳамин аст, ки новобаста ба ҷумлаи болоӣ, дар ин доира ҳоло ҳам чизе саволбарангез пайдо мешавад, чизе таваҷҷӯҳи моро якбора ба худ ҷалб мекунад, чизе боқӣ мондааст, ки дарвоқеъ майнаи моро дуру дароз машғул медорад. Инсони муосир мисли анкабут рафтуойи печидае миёни воситаҳову василаҳои зиндагӣ ва кору эҷод дорад. Иловатан ба назари ман чунин мерасад, ки ҳамин инсонҳо дар як рӯз метавонанд, дар фосилаи мушаххаси вақт чанд коре кунанд, ки хубу шоиста аст ва чанд кору амале ҳам дошта бошанд, ки нохубу ношоиста аст. Ва кам нестанд шахсоне ки дар як хилват муртакиби гуноҳ мешаванд ва хилвати дигареро барои тавба истифода мебаранд. Вале инсонҳо тӯли як рӯзи худ чӣ кор мекунанд, ин мавзӯйи суҳбати мо нест. Қобили таваҷҷӯҳ ҳам намешавад, агар он кору бор бар зиёни каси дигар ва ҷомеа набошад. Вале вақте инсонҳо ҷое мераванд, ки ҳар амалу ҳаракаташон метавонад ба атрофиён ягон хел таъсир дошта бошад ва вақте кас ҳис мекунад, ки баъзеҳо миёни амалу ҳаракат ва беамалии худ дар хилват ва дар миёни мардум тафовут гузошта наметавонанд ё дарк намекунанд, ки инҷо бояд тафовуту фосила бошад ва вақте ки баъзеҳо қоидаҳои умумии қабулшударо эътироф намекунанд, риоя кардан намехоҳанд ва ё намедонанд, чӣ тарз риоя кунанд, боиси нигаронӣ аст.

Filed under: Майдони бахс ва андешарони | Tagged: Масҷид, Намоз, Одобу ахлоқ, телефон, Ҳайронӣ | Leave a comment »