Бо Субҳон

Фақат ҳамин зан буд, ки камтарин ҳиссаи моҳиро дар сатилчае ба он мағоза меовард. Ӯ баъди он, ки як мошини бузурги пур аз моҳиро дар пушти ҳамон мағоза дид, дарк кард, ки маъмури онҷо, ки зоҳиран як ҷавони хушахлоқу хушлибос ва худотарсе буд, сирф аз дилсӯзӣ барои ӯ гузашт мекунад. Ё шояд ӯ дарк карда буд, ки рӯзгори ин оила ба пули он чанд дона моҳича вобаста аст. Аммо акнун чанде аст, ки як зани ғайритоҷик ба ҳайси маъмур онҷо кор мекунад ва ӯ на фақат моҳичаҳои овардаи ин занро намехарад, балки ҳатто бо тамасхур ба ӯ назар мекунаду ҳайронии таҳқиромезеро ба намоиш мегузорад. » А где сертификат качество?», «Они не ядовитые?»… Бозори дигар бояд ҷуставу пайдо кунад. Ё боз ба дари ҳамон ресторани шабона биравад? Ҳамон ҷое, ки на дар чеҳраи ошпазу муҳофизаш нур буду на дар дили маъмураш раҳм…

Filed under: Майдони бахс ва андешарони | Tagged: бародарон, дарё, духтар, моҳигир, моҳӣ, радио ва телевизор, сенарияи филм, усто, шикор | Leave a comment »

Гӯё ҷодаҳо шабона ҳамон нестанд, ки рӯз буданд. Гӯё шабона онҳо чизе доранд, дигаранд, на онанд, ки буданд….Агар не, чаро дили ӯро дар ҳар қадам — лаб-лаби торикиҳо ва ҳатто зери нури чароғҳои канори раҳ ҳам ваҳм пахш мекард? Чаро ҳамеша ба мағзаш ин андеша меояд, ки касе аз пушти сараш меояд, баъзан дар канораш ҷо мегирад, баъзан ҳатто озурда аз ӯ пештар мегузарад ва қадаммониашро тезтар мекунад. Ҷодаҳои холӣ аслан холӣ нестанд? Шояд не! Мисли каллаҳои ба назари дигарон холӣ, ки холӣ нестанд….Ким- чизе доранд…

Ҳамқадами ӯ ҳар шаб дар ин ҷодаҳои холии аз хотираҳо ва пайи пойи одамону ноодамон пур, мисле ки аз шамоли дарё ҳарос дошта бошад, аксаран канори аз об дуртари ӯро ишғол мекард. Шояд қиссаҳои ғарқ шудану тасодуфан афтидан ба гирдоб ба гӯши ӯ ҳам расида бошад. Шубҳааш ҷон дошт. Вақте сад сол бо ҳамраҳе дар ҷодаҳои нимторики сайругаштат забон намеёбӣ ва гузашта аз ин шарфаи об доим ба гӯшат идеяҳои ҷолибу нав медиҳад, ба вуқуъ пайвастани ҳар тасодуф имкон дорад…

Filed under: Майдони бахс ва андешарони | Tagged: андешаҳо, барфу борон, болишт, лифт, моҳигир, моҳӣ, пайи по, роҳ, фикр, чароғи кӯча, шабона, шабҳо, ҷодаҳо | Leave a comment »

Аз ҷамъи лабҳое чун лаби бому лаби ҷару лаби чакдону лаби роҳу лаби чоҳ, лаби чашмаву об ва лаби ёр — қариб ҳама хавф доранд. Чун аз лаби бому лаби ҷару лаби об зиёд касон огоҳу нохудогоҳ сарозер шудаанду аз лаби роҳҳо нопадид… Кам набуданд касоне ҳам, ки аз қошу лабу лунҷи ёр аввал ба шикам рӯйи шикаму баъд ба фук пеши пойҳои сутунчамонанду кафшҳои занонаи чиниву туркӣ фитоданд…

Яъне, лаб-лаби лабони хати қирмиз дошта бепарвову бе ӯҳдадорӣ гаштан ба ҳадди убури беиҷозаи заминҳои мансабдоре, ки ихтиёри идорааш ба дасти ким-кадом шахси ошнои дар нақши деҳқонбуда аст, ҳам хатарзосту ҳам саволу ҷавоб дорад…

Ва лаби об аст, ки ҳазорон асрори ошкору ниҳони мардумони шаҳргурезу коргурезро дидаву ба дил ниҳон медорад, лаби об аст, ки сарфи назар аз ҳушдори муфаттиш дар бораи ҷавобгарӣ доштани баёноти бардурӯғ, дидаву дониста воқеъияти меҳмониҳову ҳамсафарҳову сарпарастҳоро таҳриф мекунаду пинҳон.

Filed under: Майдони бахс ва андешарони | Tagged: дарё, истироҳат, курпук, лаби об, моҳигир, соҳил, танга, қиссаҳо | Leave a comment »