Бо Субҳон

Дар он сӯйи андешаҳои мардумони ошнову бегона ва паноҳ аз дидаҳои бинову нобино дар иҳотаи ҷангале, ки як дарахташ кам аст, як ҷойи шиштану андешидан аз чӯби ҳамон як дарахт мавҷуд аст. Он як ҷой аксаран холист, зеро вақти сафар ба он ҷову ҳамон фурсати андешиданро аксарият инҷо дар суроғҳо месипаранд — суроғи нон, суроғи ном, суроғи гумкардаҳо, суроғи надоштаҳо ва баъзан суроғи худ…

Он ҷойи нишаст, дар зеҳни ҳар дарахти атроф, ки охирин сонияҳои умри ин дарахтро ёд дошт, андешаҳои бе сару нӯгеро таку рӯ мекунад. Мағзи мурғу чурғу паррандаҳои дигаре, ки то сарафканда шудани он дарахт дар шохҳояш лона доштанд, чанд карат бештар аз ҳаҷмаш ҳайратзадаву лабрези андешаву таҳлили як интихоб буд — интихоби ҷангалбону ҷангалбур… Ҳамоне, ки аз дур меҳрубон ба назар мерасид ва мегуфтӣ, ки кадом кору тасмими ҷиддиеро анҷом додаву гирифта наметавонад…

Filed under: Майдони бахс ва андешарони | Tagged: андеша, дарахт, тарозӯ, фикр, харак, ҳайвоноти ҷангал, ҷангал | Leave a comment »

Гӯё ҷодаҳо шабона ҳамон нестанд, ки рӯз буданд. Гӯё шабона онҳо чизе доранд, дигаранд, на онанд, ки буданд….Агар не, чаро дили ӯро дар ҳар қадам — лаб-лаби торикиҳо ва ҳатто зери нури чароғҳои канори раҳ ҳам ваҳм пахш мекард? Чаро ҳамеша ба мағзаш ин андеша меояд, ки касе аз пушти сараш меояд, баъзан дар канораш ҷо мегирад, баъзан ҳатто озурда аз ӯ пештар мегузарад ва қадаммониашро тезтар мекунад. Ҷодаҳои холӣ аслан холӣ нестанд? Шояд не! Мисли каллаҳои ба назари дигарон холӣ, ки холӣ нестанд….Ким- чизе доранд…

Ҳамқадами ӯ ҳар шаб дар ин ҷодаҳои холии аз хотираҳо ва пайи пойи одамону ноодамон пур, мисле ки аз шамоли дарё ҳарос дошта бошад, аксаран канори аз об дуртари ӯро ишғол мекард. Шояд қиссаҳои ғарқ шудану тасодуфан афтидан ба гирдоб ба гӯши ӯ ҳам расида бошад. Шубҳааш ҷон дошт. Вақте сад сол бо ҳамраҳе дар ҷодаҳои нимторики сайругаштат забон намеёбӣ ва гузашта аз ин шарфаи об доим ба гӯшат идеяҳои ҷолибу нав медиҳад, ба вуқуъ пайвастани ҳар тасодуф имкон дорад…

Filed under: Майдони бахс ва андешарони | Tagged: андешаҳо, барфу борон, болишт, лифт, моҳигир, моҳӣ, пайи по, роҳ, фикр, чароғи кӯча, шабона, шабҳо, ҷодаҳо | Leave a comment »

Ҳоло, ки ҳам ҳаво гармтар мешавад ва ҳам табиат бедор, дар зеҳну мағз ҳам андешагардонӣ, мисли хокгардонии марди деҳқон сурат мегирад (ва бояд сурат бигирад). Ва шумо як пушти бел андешаро (хотираро, хостаҳоро, нақшаро, фикрро) аз ҷо ковок кардаву рӯйи андешаҳое, ки он қадар муҳим нестанд ё аввалдараҷа нестанд ё ҳатто бар зиёнанд, чаппа мекунед.

Чӣ қадар душвор аст, ҳатто ҳақиқат ва воқеиятро рӯ ба рӯи наздиктарин ва ҳам дуртарин кас холисона ва ошкору фаҳмо гуфтан. Тахминан (ё дақиқан) мисли васфи ноҷо, мисли нақди бо ғараз, мисли шикояти дурӯғин, мисли туҳмати маҷбурӣ, мисли рақобати носолим, мисли ваъдаи бе вафо, мисли даъвои бе далел ва мисли бепарда ва рост гуфтугӯ бо худ…

Ва аз ҳардуи ин тасмим (киштгардонӣ ва андешагардонӣ) одамон баракат ва натиҷаи беҳтар аз мавсими гузаштаву соли порро интизоранд. Мағз ҳам агар, ки ҳосил ба бор наорад, агар, ки аз мушоҳидаву таҷрибаву омӯзиш об нахӯрад, мисли ҳамон пораи замин аст, ки сертификат ҳам ки дошта бошад, ба ҷуз соҳиби муваққатиаш ба касе манфиат намеорад ва ба тадриҷ шӯразору харобазоре мешавад.

Filed under: Майдони бахс ва андешарони | Tagged: андешаҳо, баҳор, гардан, дурӯғ, кишт, мағз, тахмин, фикр, ҳақиқат | Leave a comment »

      Хар иттифоке, ки дар зиндагии мо пеш меояд аз назари мо ё хушоянд аст ё нохушоянд. Пас хар амре метавонад боиси хушхоли ва ва хушбахтии мо ва ё боиси нокоми ва норохатии мо шавад. Мусбатандеши ба мо кумак мекунад, ки битавонем тагйироти муфиде дар рафтор, гуфтор, кору зиндагии худ эчод кунем. Читать далее →

Filed under: Майдони бахс ва андешарони | Tagged: зиндаги, сухан, тавсия, фикр, холати рухи, хушбахти | 1 Comment »

         Мисли он ки инсон ба номи худашу нони худаш ниёз дорад ва бояд онро дошта бошад, хаёлам, ки  андешаи худро доштан хам мухим аст. Ба назар чунин мерасад, ки хама андешаву акидаи шахсии худро доранд, аммо амиктар агар андеша кунему хулосабарори кунем, на хама кобилияти парваридани андешаву акидаи шахсиашро дорад. Андешаи дигарон, хатто дар холе, ки мо онхоро кабул кардани хам набошем, ягон хел ба мо таъсир мерасонад. Хатман мерасонад! Хар кадар мо дар миёни мардуми зиёд кору зиндаги кунему бо онхо  бештар робита дошта бошем, хамон кадар андешахои гуногунро мешунавем, кабул мекунем. Онхо вобаста ба мазмуну мохияташон андешаи моро ба бор меоранд, моро ба андеша ва хулосабарори водор мекунанд. Аммо кам нестанд нафароне, ки дар ру ба руи андешахои беруна ва бегона истодагари карда наметавонанд, хар акида дархол ба акидаи онхо  табдил меёбад, он андешаеро,  ки онхо  навакак аз касе  шуниданд,  чанд лахза пас чои дигар чун андеша ва хулосаи худашон  муаррифи ва баён  мекунад. Чаро инсонхо баъзан (шояд аксарият!) андеша ва хулосаи шахсии худро надоранд? Ва оё ин гуна инсонхо аз инсонхои дорои андешахои шахси тафовут доранд? Хавф чи?

Читать далее →

Filed under: Майдони бахс ва андешарони | Tagged: акаидаи шахси, амри маъруф, андеша, мардум, мустакили, одамон, озоди, фикр, чомеа | 3 комментария »